Knotje van wapperhaar

Stil is het. De telefoon is stil, de kids zijn weg, het regent, ik zou heel veel dingen kunnen doen, maar ik kom niet tot heel veel dingen. Ik stuur foto’s in voor wedstrijden, krijg de hond op visite voor een trimbeurt, leuk om weer eens vee in het huis te hebben.
Kind 1 loopt sinds gisteren ook met plannen om het huis te verlaten en vandaag is een voorproefje hoe het dan is als ik hier ben in dit huis: Doodstil! Bijna eng.

Gister belde ik met een goede vriendin. Zij woont sinds kort samen met een meneer die erg in zichzelf gekeerd is en het helemaal niet erg vindt om alleen te zijn. Sterker nog, hij lijkt erg graag alleen te zijn. Dan hoef je niet over je emoties te praten enzo.
Zij, net als ik, is niet zo goed in alleen zijn. Haar emotionele leven en relationele leven loopt soms bijna synchroon met het mijne. Zij had enige dagen geleden een flinke clash met haar partner, net als ik en ongeveer dezelfde dingen zijn besproken: dat je je niet goed genoeg voelt, niet uniek, niet bijzonder genoeg om je partner tevreden te houden, om zelf voldoende uit de relatie te halen omdat je een paar voor jou zo essentiële dingen mist. Dat je onzeker bent en dat je partner niet veel doet om je zekerheid te vergroten, eerder het tegenovergestelde.
“ik heb soms de behoefte om hem pijn te doen” zei ik. Zij herkende dat. Niet om te slaan ofzo, maar om hem emotioneel net zo te zien lijden als dat wij onszelf aandoen. Ik wil dat mijn partner hunkert naar me, me mist, brandt van verlangen naar mij, mijn stem, mijn lichaam, en ik wil WETEN dat hij dat doet. Ik haat dat beheerste, dat gecontroleerde. Ik haat het omdat het mij de indruk geeft dat hij het wel lekker vindt, zo weg met de mannen, of andere weken: alleen thuis, zonder mij. Dat hij me helemaal niet mist en op die dagen helemaal niet aan mij denkt omdat hij me niet belt of smst of mailt. Omdat hij nooit kadootjes koopt of een (e-)kaartje stuurt.

Blijkbaar ben ik dus niet de enige vrouw die dat gevoel kent. Zij heeft het ook. Zij zou ook willen dat hij smacht van verlangen, dat hij in paniek raakt als ze dreigt weg te gaan, dat hij haar eigenlijk niet meer kan missen. Zij wil helemaal niet horen dat hij een leuke dag heeft gehad als hij haar die dag niet is tegengekomen.

Helaas hebben zij en ik een man getroffen die beheersing op dat gebied tot een sport heeft gemaakt ofzo. Een soort van samoerai-schap onder de alleengaanden. Zij lijken zich prima, bijna ascetisch te vermaken als zij alleen zijn, sterker nog, zij lijken de irritante behoefte te hebben alleen te MOETEN zijn om hun leven op orde te houden.

Wij weten dan ook allebei dat kwellen geen zin heeft, want uiteindelijk keert het toch weer tegen onszelf, onze mannen zullen niet zeggen: Ik mis je……..maar de mijne bijvoorbeeld, hoort wel graag dat hij gemist worden, en daar waar ik dan graag (kwellend) sterk zou willen zijn en niet willen zeggen dat ik hem mis, ben ik maar al te bereid om mijzelf afhankelijk te tonen en kraai ik smachtend: ik mis je zo, de dagen zonder jou duren zo lang, de nachten zijn zo eenzaam, het bed zo groot…….

Soms heb ik dan zo’n hekel aan mijzelf, was ik maar net zo stoer als hij, net zo sterk. Maar dan zou ik ook minder gepassioneerd zijn, minder gepassioneerd genieten en leven, die beheersing lijkt me doodvermoeiend, maar dat is al dat gejank ook!!
Het zal wel net zo zijn als met krullend en stijl haar, als je het één hebt, wil je liever het andere en andersom…….in een relatie kun je en stijl en krullend haar hebben, dat blijkt wel, maar wat doe je er dan mee?

Laat je het loshangen? Lekker wapperhaar?

Of bindt je het op? In een streng, keurig knotje?

En wie bepaalt de dracht van de dag? Hij of ik?