Thuis

ik ben thuis, gewoontegetrouw maken mijn buren een klereherrie, blijkbaar moeten alle eethoekstoelen geschuurd met een schuurmachine, ik hoop dat ze er maar 4 hebben en geen 8 ofzo…zucht.
De NS was een chaos, vertraagde treinen, omleidingen, en dat vanmorgen om kwart over 9 al.
Ik ben begonnen met bloemen te kopen, zomerbloeiers, voor in de potten en manden. Even mijn stempel op dit huis drukken, zometeen de vriezer vullen en de kasten. Ik ga maar op de fiets naar de winkel dan kan ik de fietstassen volstouwen.

De tijd in de wereldstad was een beetje een verloren tijd. De chaoot had zijn zaakjes nog niet op orde (waar is die man in godsnaam de hele dag druk mee???) er moest nog wat werk af, overhemden gestreken, de was, eten koken, de route geprint en tas ingepakt. Ik heb maar eten gekookt. maar als je na een lange dag thuiskomt en iemand heeft beloofd voor je te koken en een avond samen door te brengen heb ik daar toch andere ideeën bij dan dat ik zelf de gamba’s sta te pellen en de boel in een pan flikker. Zeker als die iemand om 10 uur nog even het 8 uur journaal wil bekijken nadat hij achter de PC vandaan is gekropen.

Vanmorgen hetzelfde verhaal, de wekker ging, druk druk druk, chaos in zijn hoofd blijkbaar. Ik heb de afwas gedaan, de vaatwasser uitgepakt, de vuilnisbakken geleegd, ramen gesloten, bed opgemaakt, brood en yoghurt klaargemaakt, koffie gezet en de badkamer opgeruimd, post gehaald en weggebracht en mijn tas ingepakt. Hij heeft zich geschoren, en zijn fototoestel in de tas gedaan en koffie gedronken.
Daarna ging hij op weg. Ik had gezegd dat ik wel ging lopen naar het station, ik wilde weg. Het gevoel van nutteloze tijdverspilling (mijn tijd) en het huishoudstergevoel drongen zich aan mij op. Hij moet, om mij weg te brengen omrijden en mist dan de aansluiting met de snelweg, in het chaotische verkeer van de wereldstad kan dat best veel tijd kosten, hij was al later dan hij had gepland.

Dus ik ben lopend aangekomen in de chaos van de NS, door alle omleidingen zwierf het van de verdwaalde toeristen, ik hoop dat ik een gastvrij visitekaartje heb afgegeven van ons land, ik heb iedereen in zijn of haar goede trein gezet, adviezen gegeven en aanwijzingen terwijl hij mij gefrustreerd smsde dat hij in een 11 km lange file stond en het regende, ja vertel mij wat, omdat ik lopend ging kwam ik drijfnat aan op het station.

Maar nu schijnt de zon, als de buurman nu dan ook nog zover is dat hij een ander klusje gaat doen en de stilte hier neerdaalt, dat zou perfect zijn……….