Cholerisch

Cholerische mensen worden, behalve met gal, geassocieerd met het zomerseizoen (warm en droog), en met het element vuur. Het zijn doeners en leiders, met veel ambitie en energie, en ze hebben de behoefte om dat op andere mensen over te dragen, speciaal op de flegmatische types. Veel charismatische, militaire en politieke leiders waren van het cholerische type. Een negatief aspect is dat ze snel boos of “humeurig” worden.

Ooit hing ik deze leer aan, van de vier karaktereigenschappen en de gemiddelde deler hiervan die ontstond uit kinderen van ouders met verschillende karaktertrekken. Ik kwam het pas weer tegen, in Wikipedia, onder het kopje ‘ Antroposofische geneeskunde’ . Ik herken mijzelf vooral in in het cholerische type. jammer dat het woordje ‘gal’ in die omschrijving voorkomt, hoewel ik mijzelf ook wel wil typeren als een gal-spuwer. Het ontbreekt mij echt niet aan zelfinzicht. Ik ga alleen niet zo handig met dat inzicht en mijzelf om in het dagelijks leven.

Ik droomde er van als jonge vrouw om anders te zijn, dat cholerische gedoe, kletsen voordat je denkt, altijd maar vooraan staan en de kar trekken, dat vond ik helemaal niets, nee, ik wilde liever een stil typetje zijn, zo eentje van stille wateren, diepe gronden…..filosofisch, bedachtzaam, ingetogen. Iemand war mijn ouders trots op konden zijn, iemand die niet zo hinderlijk aanwezig was als ik altijd was en dus door iedereen met veel meer gemak geliefd.
Inmiddels ben ik wel wijzer, ik weet dat het zo niet werkt in de maatschappij. Dat ook flegmatische mensen zo hun problemen hebben en negatieve karaktereigenschappen, en zelfs positieve die in het dagelijks leven helemaal niet handig zijn. Het is maar goed dat ik cholerisch ben, het ast bij mijn beroep, bij mijn creativiteit, uitbundigheid hoort bij mij, het zou alleen wat positiever mogen.
En juist nu ik daarvan droom, om dan wat meer positief te worden, begint het besef te dagen dat ik meer een deler ben van deze 4 karaktereigenschappen dan ik ooit kon vermoeden.
OOit dacht ik dat in melancholisch-cholerisch was, maar crisis, het sanguinische zit er ook wel degelijk in, jammer dat dat flegmatische nog steeds wat onder sneeuwt. wellicht als ik goed zoek, dat ik ook daar wel stukjes van terugvindt in mijzelf. Dus is het toch de gemiddelde deler van deze karaktereigenschappen die overheerst, en de ene maand ben ik meer dit en de andere maand ben ik meer dat…….ik ben in ieder geval extravert.
Misschien moet ik een beetje meer dromen over balans?
Misschien komt die balans wel met de jaren…………

Voor wie er meer over wil lezen: hier is het begin: Wikipedia - temperament

Donderdag

Vandaag met een vriendin op stap geweest, eerst sloten thee en bijkletsen, daarna lunchen en een beetje winkelen.
Toen ze vertrok heb ik nog even in de tuin gewerkt, mijn gedachten zijn stil. Ik moet denken aan een regel uit een boek van Paulo Coelho - De Duivel en het meisje: het zegt iets in de trant van: vroeger was hier elke dag spannend, vandaag zijn dagen gewoon dagen, meer niet.
Zo is het hier ook ongeveer. Wat eet ik vanavond? ik heb geen idee.
Mis je het vee? vroeg mijn vriendin. Ja, antwoordde ik, ik mis het vee, ik mis het aanraken van een vacht, het strelen van een dier, ik mis het wandelen op de dijk met de hond. Maar ik voel geen verdriet hierover, eerder een soort weemoed, ik mis het ook alleen als ik een zachte stof voel, alsof mijn huid schreeuwt om die aanraking met iets zachts en knuffeligs.

Mijn gedachten kabbelen. Ik herken mijzelf niet en vind het verontrustend dat ik niet huil, of niet lach, als ik lach klinkt het hol, en ik heb het constant koud en ben zo moe, zo intens moe.
Ik heb mijn medicijnen opgehaald en ga morgen beginnen met innemen, ik ben benieuwd hoe snel ik opknap. Volgende week ga ik weer werken, parttime, kijken hoe het gaat. De schouder geneest goed.

De dagen gaan voorbij, zonder enige opwinding, als gewone dagen, zonder iets………..

Drukte

Het is een drukte van belang in mijn agenda. Ik ben net een koningin op staatsbezoek. Ik heb lieve vrienden, en ik wil zoveel mogelijk van hen ontmoeten als ik in mijn eigen stad ben. Soms geeft dat een volle agenda. Zoals deze week. Vanavond lekker gaan eten met een vriendin, we hadden elkaar, afgezien van een keer toevallig bij de AH, al heel lang niet echt gesproken of gezien. Vroeger maakten we foto’s samen en konden we urenlang samen doorbrengen, niet veel meer zeggend dan: huhuh, kijk daar….heb je?…ja, gezien.
Ik mis dat, maar met deze schouder is fotograferen uit de boze, daarbij zijn we allebei zo druk dat er van foto’s maken weinig komt helaas.

Huisarts gebeld: bloedarmoede, morgen pillen afhalen, dat komt mooi uit want mijn beste vriendin komt en die wil altijd wel even de stad in, kan ik ze gelijk afhalen. over een maand moet ik terugkomen voor een nieuw breed onderzoek, daar baal ik van, ik had gehoopt dat ze dat ff snel in de praktijk zouden doen.

Hem gebeld omdat ik gehoor wilde geven aan de wijze raad van mijn vriend van gisteren: ga niet af op emoties, zoek de feiten, wat zeggen die. Mijn gedachten vlogen alle kanten op als het ging om hem en zijn vriendinnen, dus gebeld, hij nam niet op maar belde gelijk terug, hij kwam net thuis van boodschappen doen. Wel vreemd dat hij de hele dag en avond alleen is en niemand spreekt, zelfs zijn beste vriendin niet. Die is trouwens erg stil. het is nu weer een ander uit het kwartet die wekelijks aan de telefoon hangt in een soort reddingsoperatie om mij op te nemen in de vriendenkring, al die uitnodigingen om te komen eten komen bijna geforceerd en kunstmatig over, maanden niets horen en genegeerd worden en dan nu die overkill. Dat stemt mij niet positief, dat doet alarmbellen rinkelen. Ik heb besloten me niet te laten pushen. Immers, hij integreert ook niet in mijn vriendenkring en ik doe nog steeds alle leuke dagelijkse dingen alleen of met mijn vrienden.
Maar de feiten waren anders dan de emotionele gedachten die in mijn kop rondspookten.

Huishoudklussen gedaan, vrienden gebeld en verder niet de deur uit geweest. Ik had mijzelf boodschappen en winkelen beloofd, maar ik had er vandaag geen zin in. Ik heb in de tuin gewerkt, gebabbelt met de buurvrouw, even geroddeld over de buren die vertrokken zijn, die van die krijsende schreeuwende kinderen is verhuisd naar Emmen, arme mensen in Emmen, ze is ingetrokken bij haar vriend die ze pas 5 maanden kenden. maar goed, de kleine meisjes zeiden al pappa tegen hem, dus dan moet het kunnen toch?
God wat een rare wereld leven we in, stelden de buurvrouw en ik………..

Hortus

Op stap met een goede vriend. We wandelen door de wereldstad naar de Hortus om daar van de rust en stilte te genieten. We delen een gezamenlijke belangstelling voor fotografie en natuur, we delen ook gezamenlijke ervaringen en proberen te leren van elkaar en elkaar te leren.
De Hortus begroet ons in de stilte die we zochten, om ons heen de grote drukte van de razende stad en hier: sereniteit.

We beginnen met koffie en heerlijke chocoladetaart. Babbelen wat over zijn wereld en de mijne, over zijn kind en de mijne, over wederzijdse ervaringen. Over normen en waarden, over verwachtingspatronen en dromen en genieten.
Hij zegt een paar wijze dingen, zoals: dat zegt je gevoel, maar wat zegt de realiteit? Sta daar eens bij stil want dat doet er toe, gevoel is relatief……..en lardeert het met een voorbeeld of 2. over normen en waarden zei hij: je moet je instelling en gedachten over trouw en ontrouw niet veranderen omwille van, je bent zo opgevoed, gevormd, dat verander je niet zonder jezelf geweld aan te doen. Dat is iets waar jij in gelooft.
En hij vroeg zich af waarom ik niet meer kan schrijven zoals ik schreef. Waar het mis gaat, is het genieten gestopt met het dromen? Geniet ik nog wel, nu ik dromen loslaat? Wat zijn mijn verwachtingen? heb ik die nog wel? En ik vertel hem, over mijn angsten, mijn duistere zijde, mijn onzekerheid, mijn nachtmerries en mijn fouten in het verleden over de hardheid van de stad en de mensen. Hij legt uit dat veel mensen die in de grote stad gaan wonen werelden scheppen om in te overleven, groepjes vormen en de gelederen sluiten om zo te overleven. Ik herken dat.

En aan het einde van de dag, als we in het prieel zitten omsloten door felrode trompetbloemen, vertel ik hem over mijn rustmomenten, de ‘nep-dijk’ die ik gevonden heb, met bankjes, uitkijkend over het water en de haven, waar ik heel vaak tot diep in de nacht alleen zit, met volle maan, of kijkend naar de jagende wolken, stil zijn, nadenken.
Mijn zondagmiddagen in de Hortus, als ik de stad ontvlucht omdat ik haar te wreed en te luidruchtig vind, omdat ze zich opdringt tot in mijn dromen, over de mensen die ik dan ontmoet en waar ik mee praat of mee zwijg.
En hij zegt: je sluit je dus in, in een wereldje wat je herkent en je maakt het tot het jouwe, je overleeft op die manier.

Na een tijdje zeg ik: ja dat is zo, het staat alleen zo ver van zijn wereld af, zo heel erg ver………

Het lelijke eendje

Ik vroeg hem: Vind je het raar dat ik me onbehagelijk voel als ik bij je ex op visite kom en zij weet van de dingen waar ik in deze relatie mee worstel? En waar zij op basis van haar ervaringen met jou wellicht een klip en klaar antwoord op weet of mij om veroordeelt?
En hij zei: Je legt de nadruk teveel op ‘ex’, ze is vooral een vriendin, wij denken niet meer in termen als ‘ex’ en ‘relatie’….
Ik vroeg hem: Moet ik mijn referentiekader bijstellen? Ben ik te preuts? Hecht ik teveel waarde aan trouw en andere ouderwetse dingen? Ik lijk iedereen, maar vooral mijzelf in de weg te zitten met dat zwart/wit denken van mij. En hij zei: Je moet alleen die dingen doen waar je zelf achter staat en je niet aanpassen omwille van………Hij zei nog veel meer, ik kan het me niet meer herinneren, ik dronk iets teveel in de Trollenkelder om mijn aandacht bij een dergelijk belangrijk gesprek te houden.
Ik had het over prinsen op witte paarden, die maar beter zonder wit paard konden komen, omdat de zoete suikerdromen, de kleine meisjes fantasieën niet kloppen en losgelaten moeten worden blijkbaar als je mijn leeftijd hebt bereikt. Hij zei dat hij sowieso geen wit paard had, alleen een fiets en een auto.
Ik vertelde hem over het vervlakken van de passie, het kwijtraken van de magie van woorden, het verstommen in mijn creativiteit. Dat ik niet meer piekte, positief of negatief, dat dat wellicht goed was en lekker rustig voor hem, maar dat ik mijzelf mistte. Dat ik mijzelf niet meer herkende in het afvlakkende wezen wat zich wapende tegen de harde wereld van de grote stad, van zijn vriendinnenkring.
Hij zal ook wel weer iets gezegd hebben, dingen als: ik hou van je enzo. maar ik kan het mij niet herinneren, het enige wat ik me kan herinneren is de trol die achter een rooster in een nis in de muur boosaardig naar me zat te grijnzen en dat ik dacht: daarom heet het hier de Trollenkelder blijkbaar.
En ik kan me een symboliek herinneren van iets gruwelijks wat ik die middag had gezien, een soort sprookje van het lelijke eendje, maar dan gruwelijk vervormd……..

In de grachten van de vakantiestad was een meerkoet babietje dapper aan het zwemmen, tussen rondvaartboten op de brede watervlakte, wanhopig piepend om zijn ouders. De kleine pootjes peddelden vele kilometers, heen en weer over de gracht maar de vader en moeder zwegen, het gepiep klonk wanhopig vanachter rondvaartboten vandaan, langs de oevers………het maakte me verdrietig, dat verloren kleine wollebolletje, zo alleen in de boze wereld vol enge voorwerpen en bedreigingen.
Opeens leek het een moeder gevonden te hebben en het zette koers naar de oever! Driftig peddelden de pootjes richting de bekende soortgenoot “MAMMA”. De volwassen meerkoet en wat eenden zwommen het kleine ding tegemoet en de meerkoet…….viel het aan! Het greep het kleine ding, schudde het in het rond, pikte de kop tot bloedens toe en probeerde het te vermoorden, het kleine diertje piepte, kermde en probeerde wanhopig te ontsnappen, flapperde desperaat met zijn mini-vleugeltjes, trappelde met zijn onvolgroeide zwempootjes……….de blijde hereniging die het in zijn kopje had gevormd werd een nachtmerrie. Niets ‘ mamma’………….
De afschuw van het tafereel, de wanhoop van dit kleine diertje, de wreedheid van de natuur……de moordzucht, de dappere nutteloze vluchtpogingen, het getrappel van pootjes en de vastberaden wil van de volwassen soortgenoot om uit het niets, zomaar aan te vallen, te verwonden en zelfs te doden……..

Short break

Ik vertrok naar de wereldstad en liet mijn Notebook thuis. De schouder moet genezen en het Notebook is een crime voor die ontsteking. Dus een beetje melancholisch besloot ik het ding niet mee te zeulen. Dat gebeurd niet vaak, ik zonder mijn Macbook op stap.
In de wereldstad aangekomen besloten we een weekendje weg te boeken. Ik zat er door heen, hij ook. De oplevering van zijn huis, van de ruimen van de VvE en alle andere bouwperikelen beginne hun tol te eisen. We boeken een hotel en vertrekken op zaterdag heel vroeg, richting het Belgische.

Het hotel is leuk, ruime kamer, stil. Het hotel ligt midden in het centrum en wij verkennen de stad. We eten een hapje, drinken bier en slenteren rond. Van kerk naar antiekmarkt, van bezienswaardigheid naar Begijnenklooster en van restaurant naar het volgende terras. we eten vis, vlees en frieten, drinken bier en wijn, maar vooral bier.

We rusten uit en besluiten via de kust terug te rijden. Nagenieten van de zon en het kortstondige vakantiegevoel. We zitten aan de kust onder een blauwe hemel op het terras, en drinken koel bier, eten vissoep en kijken naar de mensen op het strand, de boten in de sluis. We rijden Nederland weer binnen en ontmoeten verlaten stranden, grote zandvlakten begrensd door water en duinen, we staren over de graslanden en velden vol mais, appelbomen…………
De buitenwereld staat alweer aan de deur te kloppen en we stellen het allebei uit door de mobiel te negeren. Nog even niet……….

Bloedprikken

Doktersbezoek vandaag. De schouder geneest, maar niet snel, dus nog meer pillen mee en het advies het rustig aan te doen en de schouder te ontzien. Bloedprikken voor de vermoeidheidsklachten die ik heb en weer naar huis. Uitgeput in slaap gevallen. Wakker gebeld door de werkgever. ” Hoe gaat het met je?” Babbel de babbel, ik blijf nog een weekje thuis, ze belt nog. Prima, ik stort weer in en slaap verder.

Dan met kind 1 naar het centrum, boodschappen doen, even een Turkse pizza halen en een staatslot. Het lijkt me heerlijk om vrijdag tegen mijn werkgever te kunnen zeggen: ik werk alleen nog maar part-time en ik neem NU vakantie. maar ja, die droom zullen velen met mij delen.

Kind 1 doet truukjes met mijn Macbook, zet er een spelletje op. Gaaf wel, ma rik mag het niet spelen vanwege die schouder. We besluiten vanavond naar de film te gaan. Het thuishangen breekt ons op. Mij vooral, hij vindt het wel lekker geloof ik. Vriendje belt, we babbelen wat. ” het is hier wel stil”, zegt hij. Ik zeg niet veel. Hier is het ook stil, maa rik vind het niet zo erg. Ik slaap veel en rust uit. De dagen zijn lang, maar niet langdradig. Morgen kom ik weer die kant op, beloof ik. Fijn, zegt hij.

Ik bekijk de site van de nieuwe sportschool en besluit me op te geven voor 1 maal in de week, wat ik ga doen? geen idee, ik wilde graag Tai-Chi weer oppakken maar dat is op dagen dat ik niet kan. Dus wordt het iets als Spinning, of een combi van Power Yoga en Tai-Chi, ik ga wel eens een kijkje nemen.
Dan wordt dinsdag mijn vaste sportavond. Geeft wel weer wat structuur, da’s wel lekker. En ik doe iets gezonds, ik hoop alleen dat het lukt met de schouder, maar zolang ik maar geen gekke til-dingen doe moet dat wel lukken lijkt me.

Verder is het stil, vanmorgen wandelde ik naar het ziekenhuis door een park, vroeger heb ik hier eens een majestueuze boom gefotografeerd. Hij staat er nog, maar ziet er oud en vermoeid uit. Als ik de bast aanraak denk ik, beetje symbolisch, ik groei ook langzaam scheef en krom blijkbaar. Volgens de dokter wordt mijn schouder nooit meer hetzelfde. En zo tekent het leven je geestelijk en fysiek………

Verharding

Het schrijven valt me moeilijk, zei ik gisteren tegen hem. Ik kan niet de juiste woorden vinden, de juiste zinsbouw. De passie is weg, wilde ik nog zeggen, maar dat klinkt zo naar. Temeer omdat hij gelijk vroeg: ligt het aan mij? Jeetje, wat moet ik daar op zeggen? Ja, ik denk het wel, maar het is meer een wisselwerking tussen hem en mij, tussen zijn wereld en de mijne. Ik zei: alles is een beetje aan het vervlakken, wordt flets, ik leef niet meer zoals ik deed, mijn wereld is kleiner, mijn werk kwetsbaarder waardoor ik minder te schrijven heb. Bullshit natuurlijk!
Mijn wereld is niet kleiner, mijn werk is niet kwetsbaarder, ik kan gewoon geen correcte woorden vinden. Ooit stond ik bekend in blogland als de Wandelaar, de Mijmeraar en de Dromer. Wel, wandelen doe ik nog wel, uren zelfs, maar niet meer op de door mij zo geliefde plekjes. Ik mijmer ook nog wel, maar draai rond in cirkeltjes en kom niet tot conclusies of wijsheden, tot oplossingen of heldere momenten. En dromen? De Dromer in mij sterft.

Als ik naar het station loop in de wereldstad, zie ik posters met teksten als: Bedreigd?, meldt het! Buitengesloten? Meldt het! en ” Hij heeft u nodig, want het rommelt in zijn wijk, meldpunt politie…..”
Ze geven aan dat ik in een wereld leef waarin hardheid voorop staat, dromers gesloopt worden door realisten en mijmeraars de weg kwijt raken.
De wereldstad is genadeloos. Ik kan me niets voorstellen bij een meldpunt voor buitengesloten mensen, hebben we daar behoefte aan? En wie belt dat dan? Wanneer? Zou ik dat ook moeten bellen, als ik me buitengesloten voel in zijn wereld? Door de mensen om hem heen? Want door die manipulaties, door dat gestook van die meiden, sterft de Dromer in mij en mijmert de Mijmeraar zich klemvast, kan de Wandelaar geen woorden meer vinden, kan ik niet meer schrijven, zoals ik schreef.
Ik verhard, de liefde in mij verkilt, de passie sterft. Ik word één van die mensen die zijn tijd hier uit zit, die het leven neemt zonder minimale inspanningen er nog iets van te maken. Het is wel goed zo, denk ik vaak, veel te vaak. Ik lees geen kranten meer, kijk nauwelijks journaal, die ellende kan ik er niet meer bij hebben. Het pulletje is al te vol met de hardheid van het dagelijks bestaan.

Hoe leg ik dat uit aan een realist? Aan iemand die zulk ontwijkend gedrag vertoont dat de wereld om hem heen voor mij niet veilig voelt? Iemand die mij niet beschermd tegenover het gedrag van zijn vriendinnen, niet boos wordt en zichtbaar wenst te negeren wat er gebeurd? Wat het met mij doet? Mensen niet confronteert met hun gedrag maar ze er mee weg laat komen? Net doet alsof er niets aan de hand is? Mij alleen laat staan in al dat verbale geweld, als dat gemanipuleer en het vergoelijkt en afdoet als, momenten waar ik boven moet staan.

We hebben een soort van “schema” opgesteld zodat we beiden ook nog vrije dagen hebben in ons eigen leven, ik ga normaliter op dinsdag en donderdag naar mijn eigen huis. Maar nu ik ziek ben is dat schema wat overhoop. Ik duik dinsdags niet om half 9 in de trein op weg naar mijn werk.

De vriendinnen aan zijn kant zijn al dagen doodstil. Zo stil dat ik hem gisteren vroeg of de vriendschappen nog wel goed waren. (vraag me niet waarom ik het vroeg….ik steek maf in elkaar!)
Hij dacht van wel, maar het is onnatuurlijk stil. En opeens vanmorgen, half 10, een smsje. Mijn tijd zat erop, normaliter had ik op mijn werk moeten zitten. Ik zat in geleende tijd, de harem trok aan de bel voor zijn aandacht, ik week af van het “schema”.
Ding-dong deed zijn mobiel en ik voelde me opgejaagd, vluchtte weg, mijn eigen wereld in, weg van hem, naar huis, zoals afgesproken, zoals het hoort.
Hij vindt het onzin, deze gedachten van mij. Maar voor mij voelde het wel zo, vorige week donderdag was er namelijk ook een smsje, en hoewel hij zegt dat hij het schema niet aan de dames heeft vertelt, is bij mij de afgelopen weken zoveel twijfel gezaaid over wat wel waar is en wat niet, over leugens en bedrog, over eerlijk en oneerlijk, dat ik dit te toevallig voor woorden vond.

Haastig heb ik me gedoucht en ben ik weggegaan. De oogst van wat door andere is gezaaid in mijn hoofd. Ik heb niet de energie er steeds weer opnieuw boven te gaan staan, het van mij af te schudden. En denkende aan het gesprek met mijn huisarts concludeerde ik: mijn thuiskomen vandaag was een vlucht………

Goed

Waarom slaap je zoveel? vraagt hij aan me. Ik zeg hem dat ik het niet weet, dat het wellicht is omdat ik zo naar in mijn velletje zit. Die ontsteking van mijn schouder die maar niet wenst te genezen.
maar geestelijk gaat het nu toch wel beter met je? vraagt hij weer. Ja, ik denk het wel, zeg ik hem. Ik maak me zorgen hoor, zegt hij, ik vind het maar niets dat je zo kwakkelt.

Ik maak me ook zorgen, denk ik, maar ik zeg hem dat het wel gaat, om hem gerust te stellen. Woensdag moet ik terug naar de huisarts. Ik heb veel te bespreken. Een van mijn vriendinnen heeft Pfeiffer, ik ben nog met haar op stap geweest toen ze op het besmettelijkst was. Ik vertoon geen klassieke Pfeiffer-symptomen, maar ben wel chronisch moe, en mijn hele lijf lijkt pijn te doen. Alsof er iets door mijn lichaam en gewrichten zwerft. Woensdag, denk ik, als ik mijn zorgen verdrijf. Woensdag moet ik die vragen stellen aan de huisarts.
Morgen ga ik naar huis. het gevoel hierbij is wederom tweeslachtig, ik heb er zin in om even thuis te zijn, maar ik zal hem missen. Het gaat goed de laatste dagen tussen ons, veel te goed. Ik durf bijna te genieten van het leven samen met hem, het lijkt erop dat dit echt is, puur, zonder bedrog. Toch rinkelen er in de verte nog alarmbellen, omdat ik ook wel tegenstrijdigheden tegenkom en soms ook kleine leugentjes, ontwijkende dingen. Zoals zijn antwoord op mijn vraag: wat is je duistere kant? Heb je ooit wel eens iets gedaan in je leven waar je je voor schaamt? Hij beantwoord die vragen ontwijkend, ontkennend.
Als die antwoorden eerlijk zijn, zou dat hem bovenmenselijk maken………te goed voor woorden………

Zondag

We beginnen de dag alweer lui. Hij heeft een opdracht binnengesleept en dat gaat half augustus in. Opeens lijken de vrije dagen eindig. We willen nog op vakantie, maar er is ook nog veel voor te bereiden en af te ronden, moeilijke beslissing. Daarbij, ik zit nog steeds ziek thuis. Gisteren iets meer zwaar werk gedaan en vandaag betaal ik de tol met een pijnlijke schouder. Ik ben heel benieuwd wat de dokter woensdag gaat zeggen.

We wandelen door de stad, winkelen wat, hij gaat weer de MacbookPro bekijken en de iMac die hij graag wil kopen. We zitten op een terras tot een enorme bui ons verjaagd en opeens lijken niet alleen de vrije dagen eindig maar ook de zomer. Bah, hij is nog niet eens begonnen.
We eten lasagna, gewoon bordje op de bank voor de TV, hij kijkt Wimbledon en de Tour. Ik rommel wat met mijn foto’s op mijn Macbook, maar door de pijn sluit ik het ding weer voortijdig. We lopen nog een rondje, bezorgen een brief die hij in zijn brievenbus vond op het adres waar hij hoort.
Wandelen over de schitterende weg, alsof we over diamanten lopen en kijken uit over de havens.

Een koude wind begroet ons als we teruglopen, we praten eigenlijk over niets, gewoon gebabbel over steden, rookbeleid, zijn nieuwe klus………..